چاشنی انصاف ...

زنان  و مردانی را که  دستشان از دوست داشتن  ِ طرفشــــــــــان  حسابی پـُـر است را دیده اید ؟

طوری لبریزند از دوست داشته شدن ها   ..

که انگار  ماتحت  ِ  آبی  ِ آسمان  سوراخ شده  و

فقط شخص ایشان لطف کرده سقوط فرموده ..

  تا  یاروی مرتبط  به ایشان  یک دل نه صد دل عاشق شان بشود ..

اینها  حسابی خرفهم شده اند با تک تک سلولهایشان که

تا ابـــــــــــــــــــد ..

هیچ و هیــــــــــــچ کسی نخواهد بود که بتواند 

آنگونه که تابحال دوست داشته شده اند ..            دوست شان بدارد ..

واین خوب است ..عالی است ..دلچسب است !

اینجور موقع ها ...

به نظر من ..

باید رفت

و پیشانی  ،  شانه  یا حتی لب های !  آن یاوری  عاشق را

حســــــــــــــــــــــــابی بوسید ...

والا ...!

کسی که بلدبوده باشد دوست داشتن را ..

آنهم  به تمام وکمال...

حقش یک ماچ ِ درست و درمان ِ    حتی نامحرم ! میتواند باشد ...

خب این آدمها حق دارند هی به معشوق شان یادآوری کنند که تا دنیا دنیاست

عاشق ترین عاشق     خودشان هستند وبس ...

اینها همیشه در مسابقه با خودشان هستند ..

برای بهتر بودن...

بیشتربودن...

و بیشتر وبهتر دوست داشتن ...

و 1ا وخداوکیلی حق شان است که حســـــــــــــــــــــــابی هم دوست داشته شوند ..

مگر میشود یارویی را که عشـــــــــــــــــــــق در جانت ریخته را دوست نداشته باشی خب؟

اما یک خواهش ..

یا توصیه ..

یا چه میدانم نصیحت و وصیت  و دعوا   ! ..

اگر عرضۀ دوست داشتن کسی را نداشته اید ..

اگر دلتان نخواسته دوستش داشته باشید ...

نر یا ضعیفه ...فرقی ندارد

ولی اقلا آنقـــــــــــــــــــــدر معرفت  و شعور داشته باشید که هرگز

ودقیقا هرگز

در تهدید ها ...

در خط و نشان کشیدن ها ...

در دلبری کردن های چپ وچوله تان !

در مثلا قربان صدقه رفتن های اشتباه تان ...

هرگـــــــــــــــــــــــز به او نگویید که تا ته ته دنیا

هیچ کسی اندازۀ من دوستت نخواهد داشت !

خب لعنتی !

تو مگر دوستش داشتی آخر ؟؟؟!

والا ..

این حرف شما از ترسناک ترین کابوسها  وحشتناک تر است ...

این  یعنی انتهای لیاقت ِ دوست داشته شدن آن دختر یا پسر ..

همین دوست نداشتنی است که شما سمت او تـُـف کرده اید !!!

این یعنی ..

بابا  این یعنی فحش و   دری وری   و ناسزا ...

این را هرگز برای لوس کردن خودتان یا دلبری از ایشان ِ مربوطه تان   خرج  نکنید ها ...

در دوست نداشتن هم باید کمی انصاف داشت ...

آنقدر انصاف که ..

وقتی کسی را نمیخواهیم  ...نمانیم

ونگذاریم بماند ..

برویم  یا اورا  برَوانیم !

کمترین انصاف در دوست نداشتن همین است که معنای دوست داشتن را به گــــــَـــند نکشیم ..

هرآدمی

با هرشکل وقیافه و موقعیت و ایراد واشکال یا معایب و محاسن..

قطعا

سهمیه ای از مهر ورزی های این دنیای کوفتی دارد ...

شما هم حتما یک روز

یک جا

یک بنده خدایی را پیدا خواهید کرد ..

شاید هم اوشمارا ...

که راست راستکی دوستش داشته باشید

طوری که  وقتی به او میگویید دوستت دارم

واقعا داشته باشید ..