مریض..

به فرموده حضرت علی (ع) "سلامتی" بزرگترین نعمت است..

به شدت معتقد و معترف به این گفته می باشم...

دیروز با کسی..

و قبل تر ها با کسانی دیگر صحبتی داشتم...

شاید حرف آنها درست باشد... نمیدانم.. مهم نیست

مهم این است که اخلاق من این شکلی است.

به پای خریت! یا غرور یا هرچه هم که گذاشته شود اهمیتی ندارد..

من "مریض دار"یا "پرستار "بسیار خوبی هستم..

طوری که بیمار از هر درجه ای باشد آب توی دلش تکان نخورد

و دچار عذاب وجدان زحمت به من هم نشود...

بابت داشتن این توانایی با بالاترین کیفیت و دقت به خودم می بالم در خلوت م..

اما..

اما...

اما هرگز به هیچ شکل به هیچ اندازه کوله بار مریضی هایم را با کسی قسمت نمی کنم که بخواهد مریض داری کند پرستاری کند تیمار دار باشد..

نوچ!

مطلقا هیچ کس...

خانه اخرش با دوستان م گاهی غر میزنم از اذیت ها و ناخوشی هایم..

همین!

آدم ها شبیه هم نیستند...

به زور هم شبیه یکدیگر یا آن دیگری یا مطابق با فرمول اخلاقی رایج جامعه یا فرهنگ نمی شوند...

هر آدمی خلوتی دارد فقط مال خودش..

مملو از احساس، غرور، حماقت، خریت، اشتباه یا هرچیزی

دخترک خلوت های من..

هرگز..

در این باره..

تغییر رویه نخواهد داد...