همه شان یک روز عروسک داشتند .....

ظاهرا ..

تماشای در و دیوار شهر

زیر بوسه های آفتاب ..

برای خاور هویچی رنگ " اوستا" ممنوع است ..!

شب که از نفس افتاد ...

اجازۀ پیمودن خیابانهای تاریک را پیدا میکنیم ...

آن زمان که مردم ِ معقول ِ خانواده دار ..!

در خانه هایشان چـــپیده اند و

از حرارت ِ کانون گرم خانه هایشان

حسابی " حَــظ " می بَرند ..

و نانجیبان ِ ناپاکدامن ِ بی خانوادۀ هرجـــــــــــــــــــــایی ..

با لبهایی ســـــُـــرخ و بدنهایی در " عرضه " ...

بساط ِ سفره های فردایشان را..

به امید ِ نان ..!

کنارخیابان پهن میکنند ...

تا بی دست چین ِ " خانواده دار " یا " بی اصل ونسب " ...

بی تفکیک ِ " متعهد " یا " آزاد" ..

بی چرتکۀ " سیاهۀ صفحه دوم "سِجل " ...

میان دست ها و آغوش ها ..

لب ها و سینه و بازوها ...

دست به دست شوند ...!

من دور از چشم های "اوستا" که این اندوه های آویخته برکنارخیابان را ..

به تلخی و تاسف ندیده میگیرد ...

وانگار به درد ..

خیلی سریع ..

از آنها عبورمیکند ..

اوهوم ..

من در این عبـــــــــــــور سریع ...

همیشه مچاله گی دخترکانی را دیده ام که سوای سن وسالشان ...

عروسک و های کودکی شان را..

دور از چشم خریداران ..

برسینه فشرده اند و باریده اند ..

من زنی را کنار جوی آب خیابان ولیعصر دیده ام که سعی میکرد رد بوسه های پیرمردی را از لب هایش پاک کند ..

و حواسش نبود که اسکناسهای مچاله ای که آن پدربزرگ احتمالی ..!

به لذت وکاویدن ..

در جیب مانتویش گذاشته بود ..

در مسیر آب افتاد و رفت ...!

من دخترکان جوان زیبایی را دراین عبورها دیده ام که به تجربۀ یک عطر یا اسم آشنا ...

در آغوش یک غریبه ..

بارها جان داده اند ...

جــــ ا ن ... داده اند ...!

و دست آخر ..

پیکر بی رمق شان را ..

که بیش از تحقیر آن غریبه ..

از خاطرۀ آن آشنا ..

زخمی است ..

به کنارۀ خیابان رسانده اند ..

وتا رسیدن مشتری بعدی ..!

همه دردهایشان را با پُک هایی سنگین ...

دود کرده اند ...

این شهر ...

شب ها ..

مملو از بسترهای دزدکی یا آشکاری است که ..

اندوه هزاران " باور زنانۀ به بادرفته " را ...

قــُــنداق پیچ ...

تحویل طلوع فردا میدهد ....

"اوستا" به قصد خرید هله هوله و آب معدنی ..

دقایقی تنهایم میگذارد ...

ومن آه میشود بودنم بی واهمه عمق و حزن صدا ...

در خاطرات سیاه هر " زن کنار خیابان "...

احتمالا در همان فصل های اولش...

یا شاید درمقدمه ...

ردپای یک نـــــــامــــــــــرد ...

حتما به چشم میخورد ...

کاش آدمها به گناه هایشان سنجاق میشدند ...

کاش..

"اوستا" برمیگردد ..

بانوی توی جعبه را بیدار میکند ..

......................." ای عزیز جونم یه ذره وفا یه ذره صفا تو زمونه نیست " ..

حالم عجیب دلگیر است ....

انگار بُـقـچۀ تنهایی و اندوه پراز تهوع ِ تمام روسپی های شهر را ..

گوشه دلم جا گذاشته باشد دستی................!

خودم را به خواب میزنم تا احوال " اوستا" را خراب نکنم ....